Το σύνθημα «αλήτες-ρουφιάνοι-δημοσιογράφοι» την τελευταία περίοδο παρατηρείται να εμφανίζεται όλο και περισσότερο γραμμένο αλλά και να υιοθετείται όλο και περισσότερο σαν αντίληψη απέναντι στον τομέα της Δημοσιογραφίας και των Μ.Μ.Ε. γενικότερα. Το «αλήτες-ρουφιάνοι-δημοσιογράφοι» αποτελεί μια γενίκευση σε βάρος ενός ολόκληρου κλάδου, δε βάρος χιλιάδων εργαζομένων στα media. Παρ’ όλο που η πλειοψηφία των ανθρώπων που εργάζονται στα media δεν είναι ούτε αλήτες, ούτε ρουφιάνοι, το παράδοξο είναι ότι στη γενίκευση αυτή ενυπάρχει ακρίβεια, καθώς η αλητεία και η ρουφιανιά χαρακτηρίζει- όπως διαπιστώνει και συμφωνεί η κοινωνία- τη γενικότερη φυσιογνωμία των Μ.Μ.Ε. Τα Μ.Μ.Ε. αποτελούν βασικά εξαρτήματα του συστήματος της οικονομικής-πολιτικής εξουσίας του τόπου. Είτε ως μονάδα(δημοσιογράφοι) είτε ως σύνολο, τα Μ.Μ.Ε. κινούνται με βάση πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα και εξυπηρετούν ή προωθούν κάποιο στόχο. Το ξέσπασμα της κρίσης απέδειξε ότι τα media ως μηχανισμός χειραγώγησης εξαντλούν ταχύτατα τα υπολείμματα του κεφαλαίου της αξιοπιστίας που τους έχουν απομείνει. Χρεοκοπούν, παράλληλα με το πολιτικό μεταπολιτευτικό σύστημα το οποίο—με το αζημίωτο– υπηρέτησαν.
Στην χρεωκοπία τους αυτή δεν θα μπορούσαν να μην κατηγορηθούν-ορθώς κατά τη γνώμη μου- και για την κατάσταση στην οποία έχει οδηγηθεί η σημερινή κοινωνία. Αναφέρομαι στην οικονομική κατάσταση (ναι,και ας θεωρηθεί κλισέ) καθώς η ανάλυση περί ηθικής/πολιτικής/κοινωνικής κατάστασης θα ήταν ατελείωτη! Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στην αρχή της οικονομικής κρίσης άρχισαν να σπέρνουν τον φόβο και τον τρόμο για επερχόμενη καταστροφή. Οι πολίτες καθημερινά, άκουγαν, έβλεπαν και διάβαζαν για την οικονομική κρίση και πανικοβάλλονταν. Δέχονταν κάθε είδους πληροφορία σχετικά με το ζήτημα, δίχως όμως να έχουν αναζητήσει τους πραγματικούς υπαίτιους. Η κρίση παρουσιαζόταν ως μια αναπόφευκτη φυσική καταστροφή με αποτέλεσμα να καλλιεργείται το αίσθημα της ηττοπάθεια και της μοιρολατρίας. Παράλληλα, οι πολίτες μαζί με τους πολιτικούς ενοχοποιούνταν συλλογικά και αδιακρίτως για την κατάσταση-«φταίμε όλοι μας! μαζί τα φάγαμε, μαζί θα τα πληρώσουμε!» . Η κυβέρνηση παρουσιαζόταν ως αγωνιστής, καθώς στην προσπάθεια της να σώσει τη χώρα από την οικονομική κρίση στην οποία οδηγήθηκε εξαιτίας της προηγούμενης κυβέρνησης και των λαθών των πολιτών, αναζητούσε την πιο «επώδυνη» λύση της «τελευταίας στιγμής». Η προσχώρηση στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο περιγραφόταν ως μονόδρομος σωτηρίας και πως η λήψη μέτρων λιτότητας θα ήταν αναγκαία για να αποφευχθούν τα χειρότερα.
Εν τέλει τα μέτρα λιτότητας λήφθηκαν και οι αντιδράσεις ήταν ποικίλες. Αφενός υπάρχει η μερίδα των πολιτών οι οποίοι με βάση την πλύση εγκεφάλου που δέχθηκαν από τα Μ.Μ.Ε. θεωρούν πως η συναίνεση στα μέτρα είναι η μοναδική λύση και πως όποιος συμμορφώνεται με βάση αυτά αγωνίζεται για τη διάσωση του κράτους. Αφετέρου υπάρχει η μερίδα των πολιτών που αντιτάσσεται στα μέτρα και αγωνίζεται εναντίον αυτών. Η παρουσίαση των μέτρων και των αντιδράσεων από τα Μ.Μ.Ε. οδηγεί σε κοινωνική διάρρηξη με αποτέλεσμα κοινωνικές ομάδες να στρέφονται εναντίον άλλων-δημόσιοι υπάλληλοι εναντίον ιδιωτικών, διαδηλωτές εναντίον εμπόρων, απεργοί εναντίον εργαζομένων. Όσοι προσπαθούν να αγωνιστούν ενάντια στην κατάσταση αντιμετωπίζονται ως «εχθροί του κράτους» καθώς δεν συμμορφώνονται για το καλό του κράτος-ως καλό του κράτους βέβαια έχει οριστεί από τα media η αποδοχή των μέτρων. Οι συλλογικές αντιδράσεις (απεργίες, πορείες, διαμαρτυρίες) προβάλλονται ελάχιστα ως μάταιες και ασήμαντες. Τα media δίνουν περισσότερη έμφαση σε σπασμένες βιτρίνες, φλεγόμενους κάδους, μολότοφ και «δράμα» πολιτικών-η κατ’ αυτόν τον τρόπο προβολή των απεργιών και πορειών χρησιμοποιείται ως όπλο για να χαρακτηριστούν ως επικίνδυνες και καταστροφικές για τη χώρα. Επομένως, στην ουσία κάθε μορφή εναντίωσης στην κατάσταση που επικρατεί είναι ανούσια, διότι θεωρείται καταδικαστέα και ότι δεν οδηγεί πουθενά.
Εύλογα λοιπόν έχει προσδοθεί στα ΜΜΕ ο τριπλός ρόλος "ΑΛΗΤΕΣ-ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ-ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ- καθώς μιλάμε για θέματα όπως φτώχεια, ανεργία και ακρίβεια- μιλάμε για ανθρώπινες ζωές. Βέβαια, τα οικονομικά εγκλήματα είναι τα μικρότερα στα οποία έχουν συμμετάσχει και έχουν διαδραματίσει ρόλο τα ΜΜΕ, αλλά εξακολουθούν να είναι επίκαιρα και να επηρεάζουν τη ζωή μας...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου