18 Μαϊου-"άσκηση καθήκοντος"

Η 18η Μαϊου ήταν η καθορισμένη μέρα για την διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών στα πανεπιστήμια. Αφίσες παντού, κείμενα, εκλογο-απολογιστικές συνελεύσεις, "φιλικά τηλεφωνήματα" καλούσαν στην άσκηση του καθήκοντος από τους φοιτητές. Η ψηφοφορία ξεκινούσε στις 08:00 και έληγε στις 20:00, ενώ η καταμέτρηση των ψήφων πραγματοποιήθηκε γύρω στις 21:00.
Τα αποτελέσματα αναφορικά με τα τμήματα του Α.Π.Θ. είναι τα εξής:

Αγγλικό: 61.74% ΔΑΠ
Γαλλικό: 40.91% ΠΑΣΠ
Βιολογικό: 44.74% ΔΑΠ
Αρχιτέκτονες-Μηχανικοί: 45.25% ΕΑΑΚ
Γεωπονία: 57.8% ΔΑΠ
Γεωλογικό: 32.96% ΔΑΠ
Ηλεκτρολόγοι-Μηχανικοί: 28.5% ΠΚΣ
Πληροφορική: 38.74% ΔΑΠ
Πολιτικό: 45.57% ΔΑΠ
Νηπιαγωγών: 60.59% ΔΑΠ
Παιδαγωγικό: 36.55% ΔΑΠ
Ιταλικό: 70.27% ΠΑΣΠ
Κτηνιατρική: 33.33% ΠΑΣΠ
Ιστορικό-αρχαιολογικό: 48.74% ΠΑΣΠ
Μαθηματικό: 40.61% ΔΑΠ
Οικονομικό: 44.04% ΠΑΣΠ
Νομική: 37.28% ΔΑΠ
ΜΜΕ: 40.83% ΠΑΣΠ
Οδοντιατρική: 51.04% ΔΑΠ
Τοπογράφοι μηχανικοί: 45.45% ΠΑΣΠ
ΤΕΦΑΑ: 74.52% ΔΑΠ
Φαρμακευτική: 75.25% ΔΑΠ
Φιλοσοφικό-παιδαγωγικό: 59.69% ΔΑΠ
Φυσικό: 22.81% ΠΚΣ
Χημικοί-μηχανικοί: 28.04% ΔΑΠ
Χημικό: 45.63% ΔΑΠ

Με μια πρόχειρη εκτίμηση, τα αποτελέσματα δείχνουν σημαντική πτώση της ΠΑΣΠ και αύξηση της ΔΑΠ εν συγκρίσει με τα περσινά αποτελέσματα- οι δύο αυτές παρατάξεις εξακολουθούν να αποτελούν τις δύο "κυρίαρχες" παρατάξεις στα πανεπιστήμια.
Παρ' όλα αυτά παρατηρήθηκε υψηλό ποσοστό αποχής από τις φετινές εκλογές, γεγονός που "μαρτυρά" πολλά. Οι φοιτητές έχουν απιβδήσει από τις παρατάξεις. Ωστόσο εκλογές συνεχίζουν να διεξάγονται. Και για ποιο λόγο; Στην ουσία είναι ένας "διαγωνισμός" διεκδίκησης εδρών στα Δ.Σ. Και το ποσοστό των ατόμων που ψηφίζει στις συνελεύσεις δεν αποτελεί απαραίτητα αντιπροσωπευτικό δείγμα των φοιτητών. Και ποια η ουσία ύπαρξης παρατάξεων; Ποια η ουσία πραγματοποίησης συνελεύσεων τη στιγμή που έχουν καταντήσει χώρος αντιπαράθεσης μεταξύ κομμάτων; Ένας από τους λόγους απαξίωσης των συνελεύσεων από τους φοιτητές είναι αυτός. Οι συνελεύσεις θα έπρεπε να αποτελούν όργανο λήψης αποφάσεων και διαλόγου μεταξύ των φοιτητών, γεγονός που θα καταργούσε την ύπαρξη παρατάξεων και ενδεχομένως να εξασφαλιζόταν κατά ένα μέρος μια πιο ομαλή λειτουργία του πανεπιστημίου. Αντί οι φοιτητές να επαναπροσδιορίσουν τον ρόλο και το νόημα των συνελεύσεων, είτε αδρανούν, θεωρώντας πως με την απάθεια δίνουν λύση στο πρόβλημα είτε εξακολουθούν να υποστηρίζουν παρατάξεις και τους επακόλουθους άχρηστους θεσμούς τους. Καταντούν έρμαια της μοίρας τους, επιρρίπτοντας τις ευθύνες σε κάποιον άλλο και φυσικά περιμένουν κάποιον άλλο να τους "σώσει" από αυτή την κατάσταση....