Περί Απεργίας...

Σε 24ωρη απεργία κατά του Μνημονίου και των μέτρων λιτότητας που έχουν επιβληθεί αλλά και της νέας επιτήρησης που σχεδιάζεται για τη χώρα κατέβηκαν όλοι οι εργαζόμενοι στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα στις 11/5. Όλοι;

  Αν συμμετείχε κανείς στην πορεία (στη Θεσσαλονίκη τουλάχιστον) θα παρατηρούσε δύο πράγματα: από τη μια πλευρά του δρόμου τους διαδηλωτές και από την άλλη πλευρά τον κόσμο που περπατούσε αμέριμνος σαν να επρόκειτο για άλλη μια απλή συνηθισμένη μέρα... Τι συμβαίνει αναρωτιέται κανείς; Οι απεργιακές κινητοποιήσεις και οι διαδηλώσεις αφήνουν πλέον τον κόσμο ασυγκίνητο; Θαρρεί κανένας ότι αποτελεί καθημερινή δραστηριότητα; 

  Η απεργιακή κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε για να εκφραστεί η οργή κατά του Μνημονίου, κατά των επερχόμενων μέτρων λιτότητας που πρόκειται να ανακοινωθούν και να εξαθλιώσουν ακόμη περισσότερο τον κόσμο, υπέρ της προάσπισης εργατικών-ανθρώπινων δικαιωμάτων... Παρ'όλα αυτά ο κόσμος που συμμετείχε στην πορεία ήταν ελάχιστος. Αναρωτιέται κανείς, μόνο τόσοι λίγοι εργαζόμενοι υπάρχουν; Φυσικά και όχι! Υπήρχε αρκετός άλλος κόσμος ο οποίος πήγε στη δουλεία του κανονικά, σαν να μην έμαθε ποτέ για την απεργία. Γιατί όμως;

  Θα μπορούσε κανείς να πει πως δεν θέλησε να συμμετάσχει στην απεργία-δεκτό και σεβαστό. Επίσης αρκετοί δεν συμμετείχαν καθώς λόγω του δύσκολου κλίματος που επικρατεί δεν ρισκάρουν να χάσουν το μεροκάματο ακόμη και μιας ημέρας- επίσης κατανοητό. Υπάρχουν γενικότερα πολλοί λόγοι για τους οποίους δεν συμμετείχε κόσμος. Ακόμη όμως και αυτοί που συμμετείχαν στην απεργία που ήταν στην πορεία; Έχει κανείς συνειδητοποιήσει για πιο λόγο πραγματοποιούνται οι απεργίες και οι πορείες;

  Οι απεργίες και οι πορείες ΔΕΝ πραγματοποιούνται για να ξεκουραστεί ο κόσμος. ΔΕΝ πραγματοποιούνται για να χάσουν οι φοιτητές και οι μαθητές μάθημα. ΔΕΝ πραγματοποιούνται για να ταλαιπωρηθεί ο κόσμος. ΔΕΝ πραγματοποιούνται γιατί "δεν έχει κανείς τι να κάνει"! Τουλάχιστον για μερικούς δεν σημαίνει αυτό.

  Ο κόσμος ζητά απεγκλωβισμό από την δεινή αυτή κατάσταση, όμως τι κάνει στην πραγματικότητα; Οι περισσότεροι δυστυχώς παραμένουν απλά στα παράπονα αντί να προχωρήσουν στην πράξη. Πολλοί λένε: "Με μια μέρα απεργία δεν γίνεται τίποτα-αν δεν παραλύσουν τα πάντα συνεχόμενα για αρκετό καιρό δεν γίνεται τίποτα-οπότε δεν υπάρχει λόγος να γίνει μια 24ωρη απεργία". Η άποψη αυτή είναι ορθή. Πώς όμως θα παραλύσουν τα πάντα αν δεν υπάρχει μαζική συμμετοχή; Πώς θα καταλάβει ο εκάστοτε πολιτικός την αγανάκτηση του κόσμου, όταν στις κινητοποιήσεις συμμετέχουν μόνο οι ίδιοι κάθε φορά; Πότε θα κατανοήσει ο κόσμος ότι πρέπει να πάψει να στρέφεται εναντίον των απεργών-διαδηλωτών και να στραφεί εναντίον των πραγματικών υπεύθυνων που εξωθούν σε τέτοιες καταστάσεις; 

  Δυστυχώς οι περισσότεροι δεν έχουν μάθει να ψάχνουν, να βλέπουν, να ακούν, να σκέφτονται, να δρουν. Έχουν μάθει να επαναπαύονται στο ελάχιστο και να δέχονται ότι τους παρουσιάζεται. Περιμένουν κάποιον άλλο να τους σώσει..Μέρα με την μέρα μετατρέπονται σε υποχείρια των ΜΜΕ και δρουν ανάλογα με επιταγές άλλων-μετατρέπονται σε φορείς εξυπηρέτησης συμφερόντων. Φαινόμενα όπως π.χ. η βία εναντίον απλών ανθρώπων ηχεί ως απλή είδηση της στιγμής. Τι περιμένουν όλοι για να ξυπνήσουν, να καταλάβουν τι συμβαίνει;Τι;