Με αφορμή τον μόλις πρόσφατο θάνατο του Νίκου Παπάζογλου θα ήθελα να αναφερθώ στην εμπορευματοποίηση του θανάτου. Τι εννοώ; Πάρτε το εξής απλό παράδειγμα: Μία μέρα ακριβώς μετά την ανακοίνωση του θανάτου του καλλιτέχνη, προβλήθηκε διαφήμιση εφημερίδας η οποία περιείχε ως ένθετο δώρο Cd με τις μεγαλύτερες δισκογραφικές επιτυχίες του Νίκου Παπάζογλου...
Το γεγονός ότι όλες οι εφημερίδες δεν "πουλάνε" πλέον είδηση αλλά το ένθετο δώρο τους είναι ένα γεγονός που το αντιλαμβάνονται όλοι. Και είναι αποδεκτό κάποιος να θέλει να αγοράσει μια εφημερίδα για το ένθετο δώρο της-εάν κάποιος δεν θέλει τα περιττά ένθετα υπάρχει η δυνατότητα να επιλέξει το φύλλο χωρίς τις προσφορές. Τι γίνεται όμως όταν τα ένθετα "προσβάλλουν" το πρόσωπο κάποιου καλλιτέχνη;
Με τον όρο "προσβολή", κατά την ταπεινή μου άποψη, ορίζω το εξής: Λίγες ώρες μετά τον θάνατο κάποιου καλλιτέχνη ραδιόφωνο, εφημερίδες, τηλεόραση και διαδίκτυο κατακλύζονται από ποικίλου είδους ρεπορτάζ σχετικά με το γεγονός του θανάτου αλλά και τη ζωή του. Το γεγονός θα παραμείνει στην επιφάνεια για λίγες μέρες, όπου αρχίζει σταδιακά να "ξεφτίζει". Παράλληλα όμως "ενεργοποιούνται" τα μέσα τα οποία έχουν τη δυνατότητα να αξιοποιήσουν το γεγονός προκειμένου να βγάλουν κάποιο κέρδος. Ένα από τα πιο εύκολα μέσα είναι η εφημερίδα. Σε συνδυασμό λοιπόν με τον "προπαγανδισμό" από τα υπόλοιπα μέσα βρίσκουν την ευκαιρία να πουλήσουν το ένθετο τους. Το κέρδος θα είναι μεγάλο, καθώς τα άτομα τα οποία θα αγοράσουν την εφημερίδα προκειμένου "να αποτίσουν φόρο τιμής" υπό την επήρεια των μέσων στο νεκρό καλλιτέχνη είναι πολλά. Και εδώ έρχεται η προσβολή στην οποία αναφέρθηκα πριν-είναι προσβολή να εμπορευματοποιείται ο θάνατος του καλλιτέχνη προκειμένου να πλουτίσουν τα μέσα, ενώ παράλληλα είναι προσβολή προς το πρόσωπο του καλλιτέχνη η καριέρα του να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης με αυτόν τον τρόπο.
Αξιόλογοι καλλιτέχνες που έχουν χαθεί, θα έφριτταν αν ανακάλυπταν ότι η καριέρα τους μετά θάνατον ήταν αποτέλεσμα "προπαγανδισμού"- τα μέσα μιλάνε για τη ζωή τους και το θάνατο τους και μετά "ξεπουλάνε" τη δουλειά τους σε άτομα, τα οποία βρίσκονται υπό την επήρεια των μέσων. Μπορεί τα μέσα όσο ο καλλιτέχνης βρισκόταν στη ζωή να μην είχαν ασχοληθεί αρκετά-ίσως και από επιλογή του καλλιτέχνη· ξαφνικά όμως μετά το θάνατο τους, τους προβάλλουν συνεχώς μέχρι να επηρεαστεί το κοινό σε μεγάλο βαθμό και κατά συνέπεια προβεί σε αγορά. Δεν αμφισβητώ σε καμία περίπτωση το γεγονός να αναγνωρίζεται ένας καλλιτέχνης μετά το θάνατό του- όχι όμως με αυτόν τον τρόπο. Διαφωνώ με το γεγονός να γίνεται ένας καλλιτέχνης “της μόδας”, επειδή τα μέσα εκμεταλλεύονται την ευκαιρία να “αξιοποιήσουν” τον θάνατο τους προς όφελος του κέρδους. Χάνεται η ουσία του έργου του καλλιτέχνη ενώ αυτό που φαίνεται είναι να "χτίζεται" η μετά θάνατον καριέρα του, όχι λόγω της αξίας του αλλά λόγω προβολής των μέσων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου