Ναι, όλοι έχετε ακούσει στο παρελθόν τη διαμάχη και πιθανότατα να έχετε κουραστεί από αυτή. Δίσκοι βινυλίου εναντίον Cds- ποιο από τα δύο είναι καλύτερο; Η διαμάχη αυτή ξεκίνησε όταν οι δίσκοι βινυλίου και οι κασέτες άρχισαν σιγά-σιγά να αντικαθίστανται από τα Cds στην αρχή του '80. Οι υποστηρικτές των βινυλιων άρχισαν να εναντιώνονται στην ψηφιοποίηση του ήχου υποστηρίζοντας ότι τα Cd παράγουν "σκληρό ήχο", είναι δύσκολα προς ως προς το άκουσμα, ενώ παράλληλα έχουν έλλειψη δυναμικής. Στον αντίποδα οι υποστηρικτές των Cd μιλούσαν κατά των βινυλιων λέγοντας πως υπάρχει πλήθος μειονεκτημάτων, όπως η θορυβώδης επιφάνεια, η αρμονική παραμόρφωση, το "ποπ" και το "κροτάλισμα" καθώς και αρκετά τεχνικά προβλήματα. Η αντίστοιχη διαμάχη όμως ξέσπασε, όταν ήρθε η σειρά των Cds να αντικατασταθούν από τα Mp3 και γενικότερα από τα ψηφιακά κομμάτια...
Δεν θέλω να παραμείνω στην ανάλυση των πλεονεκτημάτων και των μειονεκτημάτων της κάθε πλευράς, καθώς θα έπαιρνε αρκετό χώρο και χρόνο ενώ παράλληλα δεν θα αποσκοπούσε κάπου. Σε αυτό που θα ήθελα να αναφερθώ είναι η "ατμόσφαιρα" που υπάρχει γύρω από αυτά τα μέσα. Ναι, είναι πραγματικά συγκλονιστικό να μπορείς να έχεις μαζί σου την αγαπημένη σου μουσική όπου και αν πας. Είναι πραγματικά συγκλονιστικό το να μπορεί κανείς να μεταφέρει άπειρο ποσοστό μουσικής σε μια μικροσκοπική συσκευή η οποία έχει πλείστες και διαφορετικές λειτουργίες. Τώρα πια έχει κανείς τη δυνατότητα να έχει την αγαπημένη του μουσική χωρίς να περιμένει την κυκλοφορία του. Πολύ όμορφα όλα αυτά και πρακτικά-τόσο όμορφα που σε κάνουν να ξεχνάς την εφηβεία σου...
Μπορεί να μην πρόλαβα τα βινύλια (ωστόσο τα λατρεύω) αλλά πρόλαβα τα Cd και τις κασέτες. Που πήγαν οι εποχές που περιμέναμε και αγωνιούσαμε για την κυκλοφορία του Cd του αγαπημένου μας καλλιτέχνη; Οι στιγμές που περιμέναμε έξω από τη βιτρίνα του καταστήματος μήπως είχε επιτέλους καταφτάσει; Ξεχνάει κανείς πόσο σπουδαίος ένιωθε όταν είχε το προνόμιο να είναι ο πρώτος που έχει το Cd που μόλις κυκλοφόρησε και οι άλλοι σχεδόν τον ζήλευαν; Οι άπειρες ώρες που περνούσαμε στο να ακούμε τη μουσική όλοι μαζί παρέα; Να ακούγεται το Cd ξανά και ξανά μέχρι που να φτάσει σε σημείο να κολλάει και εν τέλει να αχρηστευθεί; Το χαρακτηριστικό "μοίρασμα" του Cd όπου όλοι έπαιρναν το ένα αυθεντικό κομμάτι και οι υπόλοιποι έφτιαχναν αντίγραφα;
Όλα αυτά πλέον έχουν αντικατασταθεί από το downloading της μουσικής μέσω του διαδικτύου. Με ένα "κλικ" η μουσική βρίσκεται ανά πάσα στιγμή στον υπολογιστή σου. Όλα αυτά τόσο απρόσωπα τόσο ψυχρά. Θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει υπερβολική την άποψη αυτή. Πόσο υπερβολική είναι όμως; Όλοι μιλούν για την απρόσωπη επικοινωνία μέσω του διαδικτύου και της τεχνολογίας εν γένει. Και η μουσική όμως δεν είναι μια μορφή επικοινωνίας; Τα προαναφερθέντα σχετικά με την εποχή των βινυλίων-κασετών-Cd δεν αποτελούσαν στην ουσία μια "τελετουργία" επικοινωνίας; Μερικές σκέψεις, έτσι, για αυτούς που νοσταλγούν...
Δεν θέλω να παραμείνω στην ανάλυση των πλεονεκτημάτων και των μειονεκτημάτων της κάθε πλευράς, καθώς θα έπαιρνε αρκετό χώρο και χρόνο ενώ παράλληλα δεν θα αποσκοπούσε κάπου. Σε αυτό που θα ήθελα να αναφερθώ είναι η "ατμόσφαιρα" που υπάρχει γύρω από αυτά τα μέσα. Ναι, είναι πραγματικά συγκλονιστικό να μπορείς να έχεις μαζί σου την αγαπημένη σου μουσική όπου και αν πας. Είναι πραγματικά συγκλονιστικό το να μπορεί κανείς να μεταφέρει άπειρο ποσοστό μουσικής σε μια μικροσκοπική συσκευή η οποία έχει πλείστες και διαφορετικές λειτουργίες. Τώρα πια έχει κανείς τη δυνατότητα να έχει την αγαπημένη του μουσική χωρίς να περιμένει την κυκλοφορία του. Πολύ όμορφα όλα αυτά και πρακτικά-τόσο όμορφα που σε κάνουν να ξεχνάς την εφηβεία σου...
Μπορεί να μην πρόλαβα τα βινύλια (ωστόσο τα λατρεύω) αλλά πρόλαβα τα Cd και τις κασέτες. Που πήγαν οι εποχές που περιμέναμε και αγωνιούσαμε για την κυκλοφορία του Cd του αγαπημένου μας καλλιτέχνη; Οι στιγμές που περιμέναμε έξω από τη βιτρίνα του καταστήματος μήπως είχε επιτέλους καταφτάσει; Ξεχνάει κανείς πόσο σπουδαίος ένιωθε όταν είχε το προνόμιο να είναι ο πρώτος που έχει το Cd που μόλις κυκλοφόρησε και οι άλλοι σχεδόν τον ζήλευαν; Οι άπειρες ώρες που περνούσαμε στο να ακούμε τη μουσική όλοι μαζί παρέα; Να ακούγεται το Cd ξανά και ξανά μέχρι που να φτάσει σε σημείο να κολλάει και εν τέλει να αχρηστευθεί; Το χαρακτηριστικό "μοίρασμα" του Cd όπου όλοι έπαιρναν το ένα αυθεντικό κομμάτι και οι υπόλοιποι έφτιαχναν αντίγραφα;
Όλα αυτά πλέον έχουν αντικατασταθεί από το downloading της μουσικής μέσω του διαδικτύου. Με ένα "κλικ" η μουσική βρίσκεται ανά πάσα στιγμή στον υπολογιστή σου. Όλα αυτά τόσο απρόσωπα τόσο ψυχρά. Θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει υπερβολική την άποψη αυτή. Πόσο υπερβολική είναι όμως; Όλοι μιλούν για την απρόσωπη επικοινωνία μέσω του διαδικτύου και της τεχνολογίας εν γένει. Και η μουσική όμως δεν είναι μια μορφή επικοινωνίας; Τα προαναφερθέντα σχετικά με την εποχή των βινυλίων-κασετών-Cd δεν αποτελούσαν στην ουσία μια "τελετουργία" επικοινωνίας; Μερικές σκέψεις, έτσι, για αυτούς που νοσταλγούν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου